Galerij

“Het is meer dan tekenen…”

Hoe ziet United Objects er uit door de ogen van Tine en Anaïs?

Tine assisteert sinds 13 november 2019 wekelijks bij United Objects in ’t Werkhuys. Zij schrijft haar eigen verhalen. Enkele fragmenten:

Ik ga naar de tafel waar Jefs mama en bompie Walter zitten. “Wat een bijzondere jongen is Jef!” “Jazeker,” zegt Walter, “dat vinden wij ook!” “Mag ik U iets vragen? Bent U de vrouw van Hans?” “Nee, een vriendin” lach ik. Tussen mij en W. ontspint zich een intens gesprek over van alles en nog wat, terwijl mama af en toe bevestigend knikt. Ik spreek met Walter af dat we volgend jaar 2020 in januari samen vierkanten gaan tekenen, want hij vindt dat niet zo makkelijk. 12-12-2019

Vanochtend in het ziekenhuis had ik al gekleurde strepen op de muren gezien, zoals route 527 in het groen en niet te vergeten: vierkanten houten tafeltjes in de wachtzaal! Ah ja, woensdag is streepjes- en vierkantjesdag! 10-1-2020

 “Vind je het goed dat ik zelf de mensen nog eens uitnodig?” vraagt Hans. “Ja, hoor!” Ik denk: “Doe maar! Dat duurt nog geen vijf minuten of hij staat weer achter zijn tafel!” Terwijl Hans van tafel naar tafel flaneert, nodig ik Eric, die met een trappist voor me komt zitten, uit om na zijn lunch even mee te tekenen. Ik krijg een ja. Rondkijkend in de zaal zie ik Hans twee vrouwen benaderen met zijn folders. Hij probeert Karin en Hildegarde te overhalen om mee te betekenen. Ik kom erbij staan. “Is dit een grap?” vraagt Karin. “Nee, nee,” zeg ik, “mag ik het jullie even verduidelijken?” “Ja, doe maar, want we verstaan hem niet zo goed. Het is een Hollander, hè!” Ik probeer zo  gestructureerd mogelijk de twee vriendinnen uit te leggen waarover het project gaat. Ik vermeld de voorwerpen van Jaap Kruithof en onmiddellijk zegt Karin met een K en zonder E: “Jaap Kruithof?! Die man heb ik nog gekend. Hij kwam geregeld naar de kringloopwinkel!” Laaiend enthousiast komen ze naar het betekentafeltje en tekenen nauwkeurig vierkantjes. Ik probeer drie loepzuivere foto’s te maken van het schouwspel. Karin neemt een klein potje met dekseltje mee! (om thuis te betekenen). 24-1-2020

Anaïs participeert sinds 12-12-2019. Zij zegt:

“Ik was meteen nieuwsgierig toen ik je bezig zag in Nova, en ging je vragen wat je hier doet. Ik vind je project een prachtig idee om mensen samen te brengen. Het is leuk dat je plaatsen opzoekt waar iedereen mee kan doen, ongeacht leeftijd, afkomst of positie. Je nodigt mensen uit om het toch te proberen, als ze zeggen dat ze het niet kunnen. Het moeten vierkanten zijn maar je mag er je eigen vorm aan geven.”

“Ik weet niet of ik op de 2e etage van het MAS kan komen op 4 april, vanwege mijn hoogtevrees.” 

“Wat is het probleem van deze tijd? Iedereen zit achter een scherm. Vroeger deden we spelletjes, ik mis dat; ik voelde me dan niet alleen. Nu mis ik veel contact en gezelligheid. Het tekenen schept een band en maakt het makkelijker om iets te zeggen. Mensen die hier tekenen verliezen hun vrees om te praten. Ik kan mijn verhaal vertellen. Je doet samen iets en deelt dat met elkaar.”

“De verhalen die je deelt op de website… ik zou ze zelf geschreven kunnen hebben, omdat ik zo in de wereld sta als Petranella.” (Personage uit: ‘Als je dood bent kun je niets meer met je geld doen’).

“Het is meer dan tekenen, omdat het energie geeft.” 

“Ik ben een onzeker persoon, maar ook hoogsensitief. Het tekenen en praten maakt de wereld om mij heen minder aanwezig. Ik kan de druk van de aanwezigheid van anderen hier van me af zetten. Er is hier geen ruzie.”

“Je tettert nog al en noemt me een kletskous. Ik word niet kwaad, omdat het menselijk is zoals je het zegt.”

“Soms voel ik mij achtentachtig jaar, maar af en toe ook zes. Het is prettiger om me zes te voelen.”

Opgetekend op donderdag 6-2-2019 in coNOVA, op ’t Kiel, Antwerpen.